Zero Downtime: Si përditësohen sistemet që nuk mund të ndalojnë asnjëherë?

Çdo sistem ka nevojë të ndryshojë. Përditësime sigurie, funksionalitete të reja, korrigjime dhe përmirësime të performancës janë pjesë normale e jetës së tij.

Por çfarë ndodh kur sistemi nuk mund të fiket për t’u përditësuar?

Për një platformë që përdoret vazhdimisht, edhe disa minuta ndërprerje mund të ndikojnë te mijëra përdorues dhe procese që varen prej saj.

Këtu hyn në lojë koncepti i Zero Downtime: aftësia për të përditësuar një sistem pa ndërprerë shërbimin.

Si përditësohet një sistem ndërkohë që vazhdon të përdoret?

Në modelin tradicional, procesi është relativisht i thjeshtë: sistemi ndalet, instalohet versioni i ri, kryhen kontrollet dhe shërbimi rikthehet.

Por për sistemet që duhet të jenë të disponueshme vazhdimisht, kjo qasje nuk është gjithmonë e mundur.

Në vend që versioni ekzistues të fiket menjëherë, versioni i ri mund të vendoset paralelisht me të.

Ndërkohë që përdoruesit vazhdojnë të përdorin sistemin ekzistues, versioni i ri mund të testohet dhe trafiku të zhvendoset gradualisht drejt tij.

Për përdoruesin, ndryshimi mund të jetë pothuajse i padukshëm.

Përditësimi nuk ndodh domosdoshmërisht për të gjithë njëkohësisht

Një nga mënyrat për të ulur rrezikun është që një version i ri të mos u jepet menjëherë të gjithë përdoruesve.

Ai mund të aktivizohet fillimisht vetëm për një pjesë të vogël të trafikut.

Nëse gjithçka funksionon siç duhet, përdorimi i versionit të ri zgjerohet gradualisht. Nëse shfaqet një problem, procesi mund të ndalet përpara se ai të prekë të gjithë sistemin.

Kjo e kthen një përditësim nga një moment i vetëm dhe me rrezik të lartë në një proces të kontrolluar.

Sfida nuk është vetëm te kodi

Një version i ri i aplikacionit mund të vendoset relativisht shpejt. Por sistemi zakonisht nuk përbëhet vetëm nga aplikacioni.

Ka baza të dhënash, API, integrime, shërbime të tjera dhe procese që duhet të vazhdojnë të komunikojnë edhe gjatë kalimit nga një version në tjetrin.

Për këtë arsye, versioni i ri dhe ai ekzistues duhet, për një periudhë të caktuar, të jenë në gjendje të funksionojnë paralelisht.

Kjo kërkon që përditësimi të mendohet që në arkitekturën e sistemit, jo vetëm në momentin kur duhet publikuar një version i ri.

Edhe kthimi pas është pjesë e përditësimit

Jo çdo version i ri funksionon gjithmonë siç pritet.

Prandaj, një proces i mirë përditësimi nuk mendon vetëm se si të kalojë te versioni i ri, por edhe si të kthehet shpejt te versioni i mëparshëm nëse shfaqet një problem.

Nëse kthimi pas kërkon ndërhyrje të gjata dhe komplekse, atëherë rreziku i çdo ndryshimi rritet.

Në sistemet që funksionojnë vazhdimisht, aftësia për t’u rikthyer shpejt mund të jetë po aq e rëndësishme sa vetë aftësia për të publikuar një version të ri.

Zero Downtime nuk do të thotë se asgjë nuk mund të shkojë keq

Ideja nuk është të ndërtohet një sistem ku problemet janë të pamundura.

Një premtim i tillë nuk do të ishte realist.

Qëllimi është që ndryshimet të bëhen në mënyrë të kontrolluar, ndikimi i problemeve të kufizohet dhe shërbimi të vazhdojë të jetë i disponueshëm për përdoruesit.

Sa më kritik të jetë një sistem, aq më pak duhet të varet vazhdimësia e tij nga fakti që çdo përditësim të shkojë perfekt.

Sistemet që nuk ndalojnë duhet të ndërtohen ndryshe

Zero Downtime nuk është një funksion që shtohet në fund të një projekti.

Ai varet nga arkitektura, infrastruktura, automatizimi, mënyra si menaxhohen të dhënat dhe mënyra si publikohen versionet e reja.

Nëse një sistem duhet të funksionojë 24 orë në ditë, 7 ditë në javë, edhe procesi i ndryshimit duhet të projektohet për të njëjtën kërkesë.

Siç shprehet Ermal Beqiri, themelues i Soft & Solution Group:

“Një sistem që duhet të jetë gjithmonë i disponueshëm nuk mund të ndalojë sa herë që duhet përmirësuar. Përditësimi duhet të jetë pjesë e mënyrës si është menduar sistemi që në fillim.”

Në Soft & Solution Group, sistemet afatgjata i shohim si struktura që duhet të jenë në gjendje të ndryshojnë pa humbur vazhdimësinë. Zero Downtime është pjesë e kësaj logjike: të krijosh hapësirë për përmirësim dhe evolucion, pa e kthyer çdo ndryshim në një ndërprerje për përdoruesin.