Coding agent-i nuk pret më developer-in: Software-i po zhvillohet edhe kur ekipi nuk është online

Për dekada, zhvillimi i software-it ka qenë i lidhur drejtpërdrejt me praninë e developer-it.

Developer-i hap mjedisin e zhvillimit, analizon problemin, shkruan kodin, ekzekuton testet, kontrollon rezultatet dhe më pas vendos se cili duhet të jetë hapi tjetër.

Edhe kur inteligjenca artificiale hyri në këtë proces, modeli fillestar mbeti pothuajse i njëjtë.

Developer-i ishte online.

AI ishte aty për ta ndihmuar.

Por coding agents po fillojnë ta ndryshojnë këtë marrëdhënie.

Me ekzekutimin në cloud, delegimin e detyrave dhe proceset që mund të vazhdojnë në mënyrë të pavarur, një agjent nuk ka më domosdoshmërisht nevojë që developer-i të qëndrojë përpara ekranit gjatë gjithë kohës.

Një detyrë mund të delegohet.

Agjenti mund të vazhdojë punën në cloud.

Developer-i mund të largohet.

Dhe kur kthehet, një pjesë e punës mund të jetë përfunduar tashmë.

Kjo duket si një përmirësim i produktivitetit.

Por në të vërtetë mund të jetë fillimi i një ndryshimi shumë më të madh në arkitekturën e zhvillimit të software-it.

Nga AI që përgjigjet te AI që vazhdon punën

Shumica e mjeteve të para të programimit me AI funksiononin në mënyrë sinkrone.

Developer-i bënte një pyetje.

AI përgjigjej.

Developer-i shqyrtonte përgjigjen dhe vendoste se çfarë duhej bërë më pas.

Edhe kur AI filloi të përdorte mjete, terminale dhe repository, developer-i vazhdonte të ishte zakonisht pjesë aktive e sesionit.

Modeli i ri është ndryshe.

Në vend që developer-i të drejtojë çdo hap, ai mund të përcaktojë një objektiv dhe t’ia delegojë ekzekutimin një agjenti.

Agjenti mund të analizojë repository-n, të modifikojë skedarë, të ekzekutojë komanda, të kryejë teste dhe të vazhdojë procesin në një mjedis cloud.

Në këtë pikë, AI nuk është më vetëm një mjet që pret një komandë.

Po bëhet një proces që mund të vazhdojë punën pasi detyra është deleguar.

Cloud-i po i jep coding agent-it një vend ku të punojë

Një nga ndryshimet më të rëndësishme është zhvendosja e ekzekutimit të agjentëve drejt cloud-it.

Në një model tradicional, shumë nga veprimet e coding agent-it ndodhin në pajisjen lokale të developer-it.

Kjo do të thotë se agjenti varet nga sesioni lokal, mjedisi i developer-it dhe, në shumë raste, nga prania aktive e tij.

Ekzekutimi në cloud e ndryshon këtë.

Detyra mund të transferohet në një mjedis të largët ku agjenti ka repository-n, mjetet dhe burimet që i nevojiten për të vazhduar punën.

Kjo krijon një ndarje të re.

Developer-i përcakton detyrën.

Infrastruktura krijon mjedisin.

Agjenti kryen punën.

Rezultati i kthehet ekipit për kontroll.

Kjo e bën procesin e zhvillimit më pak të varur nga një sesion i vetëm njerëzor.

Developer-i mund të delegojë një detyrë dhe të vazhdojë me diçka tjetër

Kjo mund të ndryshojë mënyrën se si organizohet dita e një developer-i.

Imagjinoni një developer që në mëngjes identifikon disa detyra.

Një agjent merr përsipër përditësimin e një moduli.

Një tjetër analizon një problem në teste.

Një proces tjetër kontrollon një pull request.

Ndërkohë, developer-i mund të fokusohet te arkitektura, një problem më kompleks ose një takim me ekipin.

Kur rikthehet te detyrat e deleguara, nuk nis më domosdoshmërisht nga zero.

Agjentët mund të kenë prodhuar implementime, rezultate testesh ose propozime që tashmë janë gati për t’u shqyrtuar.

Kjo ndryshon marrëdhënien midis kohës njerëzore dhe kohës së ekzekutimit të software-it.

Në modelin tradicional, puna ndalon shpesh kur developer-i ndalon.

Në modelin me agjentë, procesi mund të vazhdojë.

Software-i mund të zhvillohet edhe jashtë orarit aktiv të ekipit

Këtu shfaqet një mundësi edhe më interesante.

Nëse një agjent mund të punojë në cloud pa një developer që e monitoron vazhdimisht, atëherë disa procese nuk kanë pse të kufizohen vetëm në orarin kur ekipi është aktiv.

Një detyrë mund të përgatitet dhe të delegohet.

Një proces mund të ekzekutohet më vonë.

Një kontroll mund të kryhet periodikisht.

Një agjent mund të analizojë rezultatet dhe të përgatisë punën për fazën tjetër.

Në mëngjes, ekipi mund të mos gjejë vetëm një listë detyrash që duhet të fillojë.

Mund të gjejë rezultate që duhet të verifikojë.

Kjo nuk do të thotë se software-i duhet të ndryshojë vetveten pa kontroll.

Do të thotë se disa pjesë të procesit të zhvillimit mund të vazhdojnë pa kërkuar praninë e vazhdueshme të një personi.

Nga sesionet te detyrat

Ky ndryshim mund të duket i vogël, por arkitekturalisht është shumë i rëndësishëm.

Deri tani, ndërveprimi me shumë mjete AI ka qenë i organizuar rreth sesioneve.

Developer-i hap një sesion.

Jep udhëzime.

AI përgjigjet.

Sesioni përfundon.

Por agjentët autonomë po e zhvendosin këtë model drejt një koncepti tjetër:

detyrës.

Një detyrë ka një objektiv.

Ka një mjedis ekzekutimi.

Ka mjete dhe kufizime.

Ka një gjendje.

Dhe ka një rezultat që duhet të kthehet te developer-i.

Kjo e afron zhvillimin me AI me sisteme të tjera të shpërndara ku proceset mund të ekzekutohen në mënyrë të pavarur dhe rezultatet të merren më vonë.

Detyrat e planifikuara mund të krijojnë një kategori të re automatizimi

Kur coding agents kombinohen me ekzekutimin në cloud dhe planifikimin e detyrave, mundësitë zgjerohen edhe më shumë.

Jo çdo punë duhet të fillojë nga një komandë e drejtpërdrejtë e developer-it në atë moment.

Disa detyra mund të përsëriten.

Për shembull, një agjent mund të kontrollojë periodikisht një pjesë të projektit.

Mund të analizojë probleme të reja.

Mund të përgatisë përditësime.

Mund të ekzekutojë kontrolle të përcaktuara nga ekipi.

Mund të identifikojë raste që kërkojnë ndërhyrje njerëzore.

Kjo e zhvendos AI nga një mjet që aktivizohet vetëm kur developer-i e kërkon, drejt një komponenti të vazhdueshëm të procesit të zhvillimit.

Autonomia nuk do të thotë domosdoshmërisht pavarësi

Këtu duhet bërë një dallim i rëndësishëm.

Një coding agent që mund të vazhdojë punën pa praninë e developer-it nuk do të thotë domosdoshmërisht se duhet të marrë çdo vendim vetë.

Autonomia mund të ketë nivele.

Një agjent mund të ketë të drejtë të analizojë repository-n.

Mund të ketë të drejtë të ndryshojë një branch të izoluar.

Mund të ekzekutojë teste.

Mund të përgatisë një pull request.

Por mund të mos ketë të drejtë ta bashkojë atë ndryshim me branch-in kryesor.

Në këtë mënyrë, procesi mund të jetë autonom në ekzekutim, por i kontrolluar në vendimmarrje.

Ky dallim do të jetë thelbësor për arkitekturën e sistemeve me coding agents.

Sa më gjatë të punojë agjenti vetëm, aq më e rëndësishme bëhet gjurmueshmëria

Kur developer-i ndjek çdo hap të një agjenti në kohë reale, është relativisht e lehtë të kuptojë çfarë po ndodh.

Por çfarë ndodh kur agjenti punon për një periudhë të gjatë pa mbikëqyrje të drejtpërdrejtë?

Atëherë sistemi duhet të jetë në gjendje të shpjegojë procesin.

Çfarë skedarësh analizoi agjenti?

Çfarë ndryshoi?

Çfarë komandash ekzekutoi?

Cilat teste kaluan?

Cilat dështuan?

Çfarë vendimesh mori?

Në cilën pikë kërkoi ose duhej të kërkonte ndërhyrje njerëzore?

Sa më shumë që zhvillimi kalon nga sesionet interaktive te detyrat autonome, aq më e rëndësishme bëhet kjo gjurmueshmëri.

Developer-i nuk duhet të shohë vetëm rezultatin.

Duhet të jetë në gjendje të kuptojë edhe rrugën që agjenti ndoqi për të arritur tek ai.

Zhvillimi autonom kërkon kufij të qartë

Ekzekutimi në cloud krijon fleksibilitet, por njëkohësisht krijon edhe një pyetje të rëndësishme sigurie:

Çfarë lejohet të bëjë agjenti kur askush nuk po e monitoron drejtpërdrejt?

Këtu lidhen disa prej problemeve më të rëndësishme të arkitekturës së agjentëve.

A mund të modifikojë çdo skedar?

A mund të instalojë paketa?

A mund të lidhet me internetin?

A mund të përdorë kredenciale?

A mund të krijojë pull requests?

A mund të ekzekutojë workflows?

A mund të vendosë vetë se kur një detyrë është përfunduar?

Autonomia pa kufij mund të krijojë rrezik.

Prandaj, zhvillimi autonom nuk duhet të ndërtohet vetëm rreth aftësive të modelit.

Duhet të ndërtohet rreth kufijve të sistemit që kontrollon modelin.

Developer-i po kalon nga operator në mbikëqyrës

Në një model tradicional, developer-i është operatori kryesor i procesit.

Ai shkruan komandat.

Ai modifikon skedarët.

Ai ekzekuton testet.

Ai kalon nga një hap te tjetri.

Me coding agents, një pjesë e këtij ekzekutimi mund të delegohet.

Kjo nuk e heq developer-in nga procesi.

Por ndryshon vendin ku krijohet vlera e tij.

Në vend që të ekzekutojë çdo hap manualisht, developer-i duhet të përcaktojë:

Çfarë objektivi duhet të arrijë agjenti?

Çfarë burimesh mund të përdorë?

Çfarë nuk duhet të ndryshojë?

Cilat teste duhet të kalojnë?

Në cilat raste duhet të ndalojë?

Cilat rezultate kërkojnë miratim njerëzor?

Këto janë më shumë pyetje të orkestrimit dhe arkitekturës sesa të ekzekutimit manual.

Mund të lindë një model i ri pune: developer-i delegon, AI ekzekuton, developer-i verifikon

Nëse ky drejtim vazhdon, cikli i zhvillimit mund të organizohet gjithnjë e më shumë rreth tre fazave.

Delegimi.

Developer-i përcakton problemin, kufijtë dhe kriteret e suksesit.

Ekzekutimi.

Agjenti punon në mënyrë të pavarur në një mjedis të kontrolluar, lokal ose cloud.

Verifikimi.

Developer-i ose sistemi i review kontrollon rezultatin përpara se ndryshimi të bëhet pjesë e software-it.

Ky model është shumë i ndryshëm nga programimi tradicional.

Developer-i nuk është më domosdoshmërisht personi që kryen çdo veprim.

Ai bëhet personi që projekton, kontrollon dhe verifikon mënyrën se si kryhet puna.

Zhvillimi autonom i software-it po bëhet problem arkitekture

Për Soft&Solution Group, zhvillimi autonom i software-it nuk duhet parë thjesht si një mënyrë për të prodhuar më shumë kod në më pak kohë.

Ai ndryshon vetë arkitekturën e procesit të zhvillimit.

Në momentin që një coding agent mund të vazhdojë një detyrë në cloud edhe pasi developer-i është larguar nga sesioni, ekipi duhet të përcaktojë jo vetëm se çfarë mund të bëjë AI, por edhe si kontrollohet puna që ajo kryen pa mbikëqyrje të vazhdueshme.

Kjo përfshin izolimin e mjedisit, kufijtë e aksesit, gjurmueshmërinë, kriteret e përfundimit, testet automatike dhe pikat ku kërkohet miratimi njerëzor.

Siç shprehet Ermal Beqiri, themelues i Soft&Solution Group:

“Hapi i madh nuk është vetëm që AI mund të shkruajë kod. Ndryshimi i vërtetë fillon kur një developer mund të delegojë një objektiv, të largohet nga sesioni dhe të rikthehet te një rezultat i prodhuar ndërkohë. Në atë moment, nuk po automatizojmë vetëm kodimin; po projektojmë një sistem të ri pune ku autonomia e AI duhet të shoqërohet me kufij, gjurmueshmëri dhe kontroll njerëzor.”

Coding agents po e ndryshojnë gradualisht marrëdhënien midis njerëzve dhe procesit të zhvillimit.

Në fillim, AI priste developer-in.

Më pas filloi të sugjeronte kod.

Pastaj filloi të përdorte mjete dhe të ekzekutonte komanda.

Tani po shfaqet faza tjetër:

AI që vazhdon punën edhe pasi developer-i nuk është më në sesion.

Kjo mund të krijojë ekipe software-i që punojnë në një mënyrë shumë më asinkrone.

Njerëzit përcaktojnë objektivat dhe marrin vendimet kritike.

Agjentët kryejnë një pjesë gjithnjë e më të madhe të ekzekutimit.

Dhe infrastruktura lidh këto dy botë duke përcaktuar se çfarë mund të bëhet automatikisht dhe çfarë duhet të presë për një njeri.

Në këtë model, pyetja nuk është më vetëm:

“Sa kod mund të shkruajë AI?”

Pyetja më interesante po bëhet:

“Sa gjatë mund të vazhdojë procesi i zhvillimit pa qenë developer-i përpara ekranit?”